Getuigenis burn-out

Ik wil graag volgende getuigenis over een burn-out met julie delen.

“En toen ging plots het licht uit. Figuurlijk dan. Al had ik liever gehad dat het licht letterlijk uitging, dan had niemand mij kunnen zien. Want wat zal ik daar maar raar gestaan hebben. Ik was op het werk naar de onthaalbalie gegaan en had iets uit de kast genomen. Ik draaide me om en toen kreeg ik een black-out; wat had ik net uit de kast gehaald, waarom, en wat moest ik daar mee doen?

Ik ging terug naar mijn bureau en vertelde over dit rare incident aan een collega. “Ja nu wordt het wel echt tijd dat je eens naar de huisdokter gaat, je klaagt al anderhalve week over hoofdpijn en nu dit.” En zodus ging ik de dag nadien naar de dokter. Is het misschien van mijn bureauwerk? Van veel op een scherm te staren zou je voor minder hoofdpijn krijgen.. Heb ik misschien een hersentumor,..? Ik kon het gekste niet bedenken. Moet ik misschien gewoon toch maar eens een dafalgan nemen? De dokter stelde veel vragen, deed enkele testjes en eindigde met het controleren van nek en schouders. “Ai, hier zit alles vast. Dit straalt uit naar je hoofd. Dit komt verder van stress. Ik stuur je naar de kiné en ik schrijf je 2 weken rust voor.” Ok, dat is een beetje overdreven, dacht ik bij mezelf. Rusten, tot daar aan toe, maar dat kan ook op 3 dagen, toch geen twee weken! Buiten mijn hoofdpijn is er toch niets aan de hand?? De dokter bleef bij haar standpunt van twee weken ziekteverlof. Uiteindelijk maakten we het compromis om 1 week thuis te blijven.

Eens thuis, werd de situatie er niet echt beter op. De hoofdpijn bleef duren en de rare incidenten bleven komen. Zo wist ik plots niet meer hoe mijn koffiezet werkte. Als mensen mij een vraag stelden, kon ik niet op het antwoord komen. Ik was moe. Ik heb goed gerust en de week is voorbij gevlogen.

Terug bij de huisarts, werd niet alleen mijn ziekte met twee weken verlengd, maar kreeg ik ook de diagnose burnout. Ik wou dit eerst niet vatten. Want naast hoofdpijn had ik toch eigenlijk geen klachten?? Door verplicht rust te nemen en verplicht stil te staan bij mijn eigen lichaam, kwamen echter alle klachten naar boven + werd ik me bewust van alle klachten die ik al een tijdje had maar waar ik niet aan wou toegeven: de maanden voor mijn burnout viel ik bijna elke dag om 18u in de zetel in slaap, ik was emotioneel voor het minste, prikkelbaar voor heel mijn omgeving, maakte inhoudelijke fouten op mijn werk,..

Ik ben onmiddellijk naar de kinesist gegaan om aan mijn nek te werken + ik heb direct een afspraak gemaakt bij een burn-out coach. Ik ben blij dat ik deze stap zo snel heb gezet, anders had mijn ziekte vermoedelijk nog langer geduurd.

De 3 weken ziekte werden twee maanden. Twee maanden werden 3 maanden, 3 maanden werden 4 maanden.

De eerste 2 maanden heb ik vooral nodig gehad om lichamelijk te recupereren. Veel oefeningen gedaan rond mijn nek, terug een goed dagritme vinden, beetje bij beetje buitenkomen,..

De maanden nadien heb ik gewerkt rond mezelf. Ik was mezelf even kwijt. Wie was ik? Wat wilde ik? Waar wou ik naartoe? Hoe ging ik mijn leven anders organiseren?

Ik ben uiteindelijk 6 maanden thuis geweest, wat relatief kort is voor een burn-out. Ik was natuurlijk wel goed omringd; een goede huisarts die me ongelooflijk goed heeft geinformeerd en altijd voldoende tijd voor mij voorzag, een burnoutcoach die me een heel grote spiegel heeft voorgehouden, een goede kinesist die me heel veel oefeningen heeft gegeven voor thuis om zowel curatief als preventief te werken, en familie die voor me klaarstond om in te springen in het huishouden. “

Raar om dit neer te schrijven. Deze getuigenis komt immers van mezelf.

De periode tijdens mijn burn-out is een hele moeilijk periode geweest. Ik was zowel lichamelijk als mental helemaal op en toch moest ik er dagelijks staan om de zorgen voor mijn kleutertje op te nemen.

Desondanks de moeilijkheden, heeft de burn-out me enorm veel bijgeleerd. Ik voel nu veel sneller mijn ‘alarmsignalen’ (zoals hoofdpijn en nekpijn), maar dit is voor mij een meerwaarde. Dan weet ik gewoon dat ik rust nodig heb. Vroeger zullen die alarmsignalen er ook zijn geweest, maar die werden dan onbewust door mij genegeerd.

Ik he book veel bijgeleerd over mezelf, over mijn relaties met anderen, over perfectionism, acceptatie,…

Deze ervaring heeft mijn leven dus eigenlijk verrijkt. Het zou natuurlijk beter zijn geweest om het allemaal niet zo ver te laten komen, dus in mijn ogen kan er nog veel preventief gewerkt worden.

Wie zelf in een burn-out zit, kan aansluiten bij mijn praatgroep voor lotgenoten.

Coach Julie’s blog

Ik ben Julie en ik help jou graag “op weg naar een bewust leven”. Op mijn blog kan je allerlei artikels en updates lezen over mijn vakgebied en gebeurtenissen die ik meemaak.

Recente artikels

Mindfulness: over zweven en sokken van geitenwol.
6 februari 2021
De perfectionist en de parachutist
22 december 2020
Essentiële oliën ‘magie in een klein potje’
4 december 2020